Mięta jest rośliną wieloletnią, o pełzających podziemnych kłączach, z rozłogami nadziemnymi i podziemnymi, o właściwym sobie zapachu aromatycznym.Słowo mięta sięga historią głębokiej starożytności. Pliniusz Starszy zalecał napar z mięty jako środek łagodzący migrenę.

Muzykalni benedyktyni popijali herbatę miętową wierząc, że nadaje ona głosowi czystość i słodycz brzmienia. Homer pisał o robotnikach, którzy przed wizytą gości nacierali stoły miętą, będącą wówczas symbolem serdeczności. Aromatyczny olejek miętowy znalazł szerokie zastosowanie także w przemyśle kosmetycznym.

Podstawową substancją czynną jest olejek eteryczny (Oleum Menthae piperitae), zawierający głównie mentol (powyżej 50%), ponadto około 20% mentonu i do 5% estrów mentolu; z innych substancji występują w liściach gorycze i garbniki.

Jej walory smakowe docenili Anglicy. Sos miętowy jest tak popularny, jak rozbef czy pudding śliwkowy. Jest on podawany na zimno jak i na gorąco do pieczeni baraniej czy ryb z rusztu. Drobno posiekane listki mięty dodawane są do twarogów, jogurtów, zielonej sałaty i szpinaku. Mięta nadaje się doskonale do przyrządzania napojów zarówno bez jak i z dodatkiem alkoholu.

Napary i inne przetwory z liści mięty podaje się w zaburzeniach trawiennych, zwlaszcza bólu brzucha, wzdęciach, braku łaknienia, stanach niżytowych przewodu pokarmowego, nieprawidlowej fermentacji, złym trawieniu tłuszczów, a nawet w kolce jelitowej i stanach skurczowych przewodu pokarmowego.
Przetwory z mięty są często stosowane w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych, zapaleniu pęcherzyka żółciowego i przewodów żółciowych, a także w lekkiej niewydolności wątroby i zmniejszonym wytwarzaniu żółci. Pomocniczo stosowane są w kamicy żółciowej i żółtaczce oraz w okresie rekonwalestencji po przebytym zapaleniu wątroby.

W barmaństwie stosowana do aromatyzowania i dekoracji koktajli.